Bekas tahanan Iran dedah kekejaman seksaan ketika rejim bunuh penunjuk perasaan serta-merta dalam tindakan keras

(SeaPRwire) –   Ketika dan pasukan keselamatan memperhebat tindakan keras mereka, bekas tahanan politik memberi amaran bahawa apa yang kelihatan di jalanan hanyalah sebahagian kecil daripada keganasan yang berlaku di sebalik dinding penjara.

Dalam temu bual dengan Digital, tiga bekas tahanan menggambarkan sistem yang direka bukan sahaja untuk menghukum penentangan, tetapi untuk mematahkannya melalui kurungan bersendirian, pukulan, pengabaian perubatan dan ancaman hukuman mati. Kisah mereka merangkumi hampir dua dekad, dari pemberontakan 2009 hingga gerakan “Wanita, Hidup, Kebebasan” dan gelombang pergolakan semasa, menunjukkan apa yang mereka gambarkan sebagai corak penderaan yang konsisten dan semakin meningkat.

Maryam Shariatmadari, salah seorang tokoh protes “Gadis Jalan Revolusi” menentang undang-undang hijab wajib Iran, telah dijatuhi hukuman penjara setahun pada Mac 2018 atas apa yang pihak berkuasa gambarkan sebagai “menggalakkan rasuah dengan menanggalkan hijabnya.”

Bercakap minggu ini, Shariatmadari berkata skala protes semasa telah mendorong rejim melampaui kapasitinya untuk menahan penunjuk perasaan.

“Menurut keterangan saksi mata, pasukan penindas Republik Islam … sedang melepaskan ‘tembakan terakhir’ kepada penunjuk perasaan yang cedera, membunuh mereka di tempat kejadian,” katanya. “Ini belum pernah terjadi sebelum ini sepanjang 47 tahun lalu dan menunjukkan bahawa bilangan tahanan telah menjadi begitu besar sehingga Republik Islam tidak lagi mempunyai kapasiti untuk menahan mereka dan membunuh mereka tanpa sebarang bentuk perbicaraan.”

Beliau berkata bahawa sementara tahanan dalam pemberontakan terdahulu dipindahkan ke penjara atau “rumah selamat” tidak rasmi, pihak berkuasa memperluaskan penahanan semasa protes “Wanita, Hidup, Kebebasan” 2022 ke sekolah, ambulans dan kenderaan pengangkutan makanan.

“Mereka menggunakan ambulans dan kenderaan pengangkutan makanan untuk menahan penunjuk perasaan, sesuatu yang saya percaya belum pernah terjadi dalam sejarah manusia,” kata Shariatmadari.

Di dalam kemudahan tahanan, beliau menggambarkan penderaan sistematik.

“Ini termasuk pukulan, pemindahan ke penjara tanpa pengasingan berdasarkan jenis kesalahan, dan hasutan sengaja banduan lain untuk mengganggu dan mendera kami,” katanya.

Salah satu pengalaman paling traumatiknya berlaku semasa soal siasat.

“Saya diarahkan untuk menanggalkan pakaian saya dan kekal bogel sepenuhnya untuk pemeriksaan badan sementara kamera ada,” kata Shariatmadari. “Saya tahu bahawa lelaki sedang memerhati saya, dan saya boleh mendengar suara mereka.”

Beliau juga teringat dinafikan rawatan perubatan segera selepas kecederaan.

“Hanya selepas kira-kira 24 jam saya dibawa ke hospital untuk menjalani pembedahan,” katanya. “Saya percaya ini berlaku akibat tekanan media dan sokongan awam.”

Suami Shariatmadari, Mehdi Ghadimi, seorang wartawan bebas yang bekerja dengan akhbar reformis Etemad dan Shargh, telah ditangkap pada Januari 2023 semasa protes dan dibawa ke lokasi yang tidak didedahkan. Beliau menghabiskan hampir seluruh tempoh tahanannya dalam kurungan bersendirian.

“Saya disoal siasat dua kali sehari, pagi dan petang, selama lapan jam dengan mata saya ditutup,” kata Ghadimi.

Pada hari-hari terakhir penahanannya, beliau dipindahkan ke sel kongsi, di mana beliau bertemu tahanan dari seluruh masyarakat Iran.

“Saya bertemu pelajar, pekerja, pakar teknikal dan lain-lain yang telah ditangkap semasa gerakan Wanita, Hidup, Kebebasan,” katanya.

Menurut Ghadimi, tahanan yang dituduh menyokong dinasti Pahlavi dipukul dengan lebih teruk.

“Kerana slogan dan simbol mereka menyokong dinasti Pahlavi, mereka dipukul jauh lebih teruk daripada yang lain,” katanya.

Berdasarkan pengalamannya, beliau memberi amaran bahawa tahanan semasa kemungkinan besar akan menghadapi layanan yang lebih kejam.

“Saya hanya boleh membayangkan bahawa kali ini semua tahanan akan menghadapi layanan kejam yang serupa,” kata Ghadimi, sambil menambah bahawa ketua kehakiman Iran telah secara terbuka memberi isyarat pendirian yang keras.

Ghadimi, yang melarikan diri dari negara itu pada 2024, juga memetik angka yang beredar di kalangan aktivis yang mendakwa jauh melebihi 2,600 yang dilaporkan, kemungkinan besar mengatasi jumlah itu. Beliau berkata bilangan tahanan kemungkinan jauh lebih tinggi daripada 10,000 yang dilaporkan.

Shabnam Madadzadeh, yang dipenjarakan semasa pemberontakan 2009, berkata menonton protes semasa telah menghidupkan semula kenangan kekejaman melampau dan menimbulkan ketakutan akan hukuman mati beramai-ramai.

“Apa yang segera terlintas di fikiran saya ialah dalam penyeksaan dan pembunuhan,” Madadzadeh berkata.

Beliau berkata kemudahan tahanan sudah sesak semasa protes 2009.

“Tiada ruang lagi untuk tahanan. Malah sel bersendirian pun sesak dengan orang,” katanya.

Madadzadeh teringat penyiasat menuduh hampir setiap orang yang ditangkap mempunyai kaitan dengan Mujahedin-e Khalq dan menggambarkan penyeksaan dan pukulan “sehingga mati.”

Satu ancaman yang dibuat kepadanya semasa soal siasat masih menghantuinya.

“Dia memberitahu saya: ‘Jika kami akan digulingkan, kami akan membunuh kamu semua. Kami tidak akan meninggalkan sesiapa pun hidup-hidup’,” katanya.

Beliau memberi amaran bahawa telah meningkatkan bahaya bagi tahanan.

“Kami benar-benar tidak tahu tahap kekejaman apa yang sedang berlaku di dalam penjara,” Madadzadeh berkata, sambil menambah bahawa maklumat yang sampai kepadanya menunjukkan rejim sedang berusaha untuk melaksanakan hukuman mati dengan cepat.

Merujuk kepada sejarah Iran, beliau memberi amaran tentang risiko pembunuhan beramai-ramai serupa dengan hukuman mati tahanan politik pada 1988.

“Hari ini, pada saat rejim di ambang keruntuhan, terdapat bahaya sebenar bahawa pembunuhan beramai-ramai seperti itu boleh berulang,” katanya.

Madadzadeh berkata tahanan muda kemungkinan besar menghadapi pengakuan paksa, hukuman mati olok-olok dan ancaman keganasan seksual.

“Apa sahaja yang saya lakukan kepada kamu, tiada siapa yang akan mendengar suara kamu,” seorang penyiasat pernah memberitahunya, beliau teringat.

Beliau juga menekankan penderitaan keluarga yang mencari orang tersayang.

“Keluarga bergerak antara pusat tahanan, penjara, bilik mayat dan tanah perkuburan,” katanya. “Ketidakpastian ini sendiri adalah bentuk penyeksaan terbesar.”

Ketika protes berterusan, ketiga-tiga bekas tahanan itu berkata dunia luar tidak boleh memalingkan muka.

“Perkara pertama yang saya harapkan dunia bebas fahami ialah suara sebenar rakyat di dalam Iran,” Shariatmadari berkata. “Rakyat Iran bersatu dalam tuntutan mereka untuk perubahan rejim dan ingin mengembalikan Iran kepada maruah asalnya, maruah di mana hak asasi manusia dan nilai kemanusiaan dihormati.”

Ghadimi mengulangi amaran itu.

“Tanpa ragu, apabila rejim mempamerkan keganasan terbuka sedemikian di jalanan, kekejaman yang lebih teruk berlaku di sebalik dinding penjara,” katanya. “Saya hanya boleh membayangkan bahawa kali ini semua tahanan akan menghadapi layanan kejam yang serupa.”

Bagi Madadzadeh, bahaya itu adalah serta-merta.

“Dunia mesti bertindak balas secara tegas terhadap kekejaman ini,” katanya. “Setiap minit kelewatan meragut nyawa.”

Beliau menyeru tindakan antarabangsa yang konkrit.

“Paksa rejim untuk membenarkan lawatan bebas ke penjara dan ke pusat tahanan rahsia yang dikendalikan oleh IRGC dan Kementerian Perisikan,” Madadzadeh berkata. “Nyawa bergantung padanya.”

Bersama-sama, kesaksian mereka melukiskan gambaran suram penjara Iran sebagai barisan hadapan penindasan yang tersembunyi dan amaran bahawa apa yang tidak kelihatan mungkin lebih mematikan daripada apa yang sudah kelihatan di jalanan.